Ukoliko želite da uživate u lepotama dalekih krajeva ili da posetite neka zanimljiva mesta, a da pritom ne napuštate udobnost svoga stana, virtualne šetnje su prava stvar za vas. Iako nisu upečatljive kao prave, zadovoljiće vam trenutnu znatiželju, a možda ćete se na neko od svojih narednih putovanja otisnuti vođeni radoznalošću koju vam je pobudila upravo neka od njih. Uživajte!

Maču Pikču, Peru

U bespuću peruanskih Anda na visini od 2350 m smestio se izgubljeni grad Inka Maču Pikču. Od radoznalih pogleda bio je skriven sve do 1911. godine kada ga je otkrio Amerikanac Hajram Bingam.

Svojim položajem i neobičnošću Maču Pikču svake godine privuče oko milion turista. Od 7. jula 2007. nosi titulu jednog od novih sedam svetskih čuda.

Tadž Mahal, Indija

Ova građevina, za koju se slobodno može reći da je jedna od najpoznatijih u svetu, građena je od 1631. do 1654. godine. Podigao ju je mogulski car Šah Džahan kao mauzolej za svoju voljenu suprugu Mumtaz Mahal koja je umrla na porođaju prilikom rođenja njihovog četrnaestog deteta.

Tadž Mahal se smatra vrhunskim ostvarenjem mogulske arhitekture zbog čega je 1983. stavljen na Uneskovu listu svetske baštine. Takođe se smatra jednim od sedam novih svetskih čuda.

Piramide u Gizi, Egipat

Jedino su očuvano svetsko čudo staroga sveta. Starost im se procenjuje na 4500 godina. Najveća i verovatno najpoznatija od njih je Keopsova piramida. U blizini nje nalaze se Velika sfinga i Kefrenova piramida. Treća, ujedno i najmanja, je Mikerinova piramida.

Na Uneskovu listu svetske baštine stavljene su 1979. godine.

Petra, Jordan

Petra je nekadašnja prestonica Nabatejskog carstva. Nalazi se u Jordanu i predstavlja jednu od njegovih najznačajnijih turističkih atrakcija. Ceo grad je uklesan u stenama crvenkaste boje, pa ga neki zovu i „Crveni grad“. Sa svih strana je bio okružen strmim liticama, a jedini ulaz u grad je bio kroz uzak tesnac.

Na listi Svetske kulturne baštine Uneska nalazi se od 1985. godine.

Pompeja, Italija

Drevna Pompeja nestala je u erupciji obližnjeg vulkana Vezuv 24. avgusta 79. godine. Zbog naslaga pepela koje su iznosile nekoliko metara vekovima je ostala „zamrznuta“ u vremenu. Zahvaljujući otkopavanjima koja su započeta sredinom 18. veka grad je u praktično nepromenjenom obliku ponovo ugledao svetlost dana, što je omogućilo da se dođe do novih podataka o životu njegovih stanovnika.

Pompeja danas predstavlja jedan veliki muzej na otvorenom.

Dvorac Šambor, Francuska

Nalazi se u dolini Loare u severozapadnoj Francuskoj. Jedan je od najčuvenijih svetskih dvoraca, poznat po svojoj francuskoj varijanti renesansne arhitekture koja kombinuje srednjovekovne tradicije sa klasičnim italijanskim strukturama.

Šambor je najveći među dvorcima u dolini Loare iako mu je prvobitna namena bila da samo bude paviljon za lov kralja Fransoa I, čije su zvanične kraljevske rezidencije bile dvorac Bloa i dvorac Amboaz.
Originalni projekat dvorca Šambor načinio je Domeniko da Kortona, ali se on menjao tokom dvadesetogodišnje izgradnje (1519–1539).
Postoje indikacije da je Leonardo da Vinči učestvovao u izradi nacrta, pošto je u to vreme na poziv kralja Fransoa živeo u mestu Klo-Lise nadomak Amboaza.

Nijagarini vodopadi, SAD

Nalaze se na granici Sjedinjenih Američkih Država i Kanade, na reci Nijagari. Sastoje se od tri vodopada: Potkovice, Američkog vodopada i vodopada Nevestin veo. Popularna su turistička destinacija i svake godine ih poseti oko dvanaest miliona turista iz celog sveta.

Ulaz na vidikovac Američkog vodopada

Prilaz vodopadu Potkovica (kanadska strana)

Staza koja vodi do Američkog vodopada i vodopada Nevestin veo

Zbog zasluge u izgradnji prve hidrocentrale na Nijagarinim vodopadima 2006. godine na vodopadima je podignut spomenik Nikoli Tesli.

Angkor Vat, Kambodža

Ovaj džinovski kompleks hramova zauzima površinu od 2 km² i predstavlja najveću versku građevinu na svetu. Nalazi se na mestu stare prestonice Kmerskog carstva Angkora, oko 240 km severozapadno od Pnom Pena, u blizini grada Sijem Reapa, severno od jezera Tonle Sapa.

Sagrađen je u doba kralja Surjavarmana II početkom XII veka kao državni hram. Kroz celu svoju istoriju zadržao je religijsku namenu. Prvobitno je bio hinduistički hram posvećen bogu Višnuu, a kasnije je postao budistički. Angkor Vat simbolizuje vrhunac klasičnog stila arhitekture iz doba Kmerskog carstva. Hram je postao simbol Kambodže i pojavljuje se na državnoj zastavi. Predstavlja glavnu turističku atrakciju zemlje i nalazi se na UNESKO-voj listi svetske kulturne baštine.

Angkor Tom, Kambodža

Najdugovečniji je i poslednji veliki grad Kmerskog carstva. Grad su otkrili francuski botaničari istraživači 1860. godine.

Angkor Tom osnovao je kralj Jošoravman Prvi (889—900). Grad je razoren 1177. godine, a ponovo ga je sagradio Džajavarman Sedmi (1181—1201). Narod Taji iz južne Kine opljačkao je Angkor Tom koji je potom, 1431. godine, napušten. Četvorougaona osnova ovog grada bila je opasana zidinama i prostirala se na oko 9 km². Tu se danas nalaze brojni ostaci dvoraca i hramova. Glavni spomenici su kraljevski dvor i velika piramidalna građevina – Fimeanakas (Nebeski hram).
Veruje se da je Angkor Tom na vrhuncu moći imao oko 80.000-150.000 stanovnika.

Teotivakan, Meksiko

Teotivakan bio je jedan od dva najveća grada pretkolumbovske Amerike. Nalazi se 40 kilometara severoistočno od grada Meksika. Na jeziku Asteka znači „gde čovek postaje bog“, ili „grad bogova“.
Gradnja Teotivakana počela je oko 300. p. n. e., dok je piramida Sunca sagrađena oko 100. godine Na svom vrhuncu grad se nalazio od 150. do 450. godine, kada je bio centar uticajne kulture. U tom periodu imao je verovatno preko 150.000 stanovnika. Predstavljao je centar proizvodnje predmeta od opsidijana, specijalnog vulkanskog stakla, koje se koristilo za izradu sečiva, strela i mačeva.

Teotivakan je uspostavio ekonomski i politički red, koji nikad pre toga nije postojao. Uticaj se raširio od Meksika do Centralne Amerike, tako da su osnovane nove dinastije u gradovima Maja pod uticajem teotivakanske civilizacije. Stanovništvo grada je bila mešavina mnogih regionalnih etničkih grupa.
Centralna gradska avenija zvala se „Avenija mrtvih“. Sa jedne strane avenije se nalazila piramida Sunca, koja je bila druga po veličini u Americi, iza piramide u Čoluli. Tu su se nalazili i piramida Meseca, hram Kecalkoatla i mnoštvo manjih hramova i palata.
Grad je opljačkan i spaljen oko 700. godine. Po prvobitnoj hipotezi, radilo se o invaziji Tolteka, međutim, po novijim pretpostavkama, radilo se o periodu nemira, kada su spaljene palate bogatijih stanovnika Teotivakana.
Opadanje moći Teotivakana i njegova konačna propast povezuju se sa sušnim periodom od 535. do 536. godine.

Mont Everest

Osvajanje Mont Everesta verovatno je san svakog alpiniste. Koliko je pohod na najviši vrh Himalaja opasan govori činjenica da se više od 250 planinara sa njega nije vratilo. Zahvaljujući alpinistima Romanu Reutovu i Maksimu Šakirovu, kao i Jandeksu koji je bio sponzor njihovog putovanja, pruža nam se mogućnost da se na krov sveta popnemo istim putem kao i oni.

Ukoliko želite da saznate nešto više o deonicama koje su prošli na putu do vrha, kliknite ovde.

Ostrvo Kiži, Rusija

Kiži (rus. Kiži) je ostrvo u jezeru Onjega, na severoistoku Rusije, u Republici Kareliji. Dugo je 7 kilometara, a široko 500 metara. Okruženo je sa oko 5000 ostrvac, od kojih neka nisu veća od 2 metra u prečniku. Ostrvo je odavno naseljeno, a danas na njemu živi stotinak ljudi u dva sela.

Kiži je poznato u svetu po kompleksu od dve crkve iz XVIII veka i osmougaonom zvoniku koji su izrađeni od drveta. Preobraženjska crkva iz 1714. ima 22 kupole koje formiraju jednu vrstu piramide. U crkvi postoji barokni ikonostas. Crkva Pokrova Bogorodice sa 9 kupola izgrađena je 1764 u potpunosti od drveta. Prema legendi, Preobraženjsku crkvu sagradio je drvodelja Nestor bez eksera, koristeći samo sekiru. Na ostrvu postoji i najstarija ruska vetrenjača i muzej arhitekture u drvetu na otvorenom.
Ovaj izuzetni spomenik tradicionalne arhitekture je 1990. upisan na UNESKO-vu listu Svetske baštine.

Pripjat – grad duhova

Pripjat je napušteni grad u Ukrajini čije je stanovništvo iseljeno odmah nakon Černobiljske katastrofe. Nekada je imao oko 50000 stanovnika, a danas je to grad duhova u kome je vreme praktično stalo 27. aprila 1986. kada je iz njega evakuisan poslednji stanovnik.

Ukoliko želite da se prošetate ulicama ovog avetinjskog grada, skrenite levo, a ako želite da napravite krug oko nekadašnje Černobiljske nuklearne elektrane, skrenite desno.

Letnja rezidencija ruskih careva u Peterhofu

Letnja rezidencija ruskih careva u Peterhofu jedno je od mesta koje prilikom putovanja u Sankt Peterburg obavezno treba posetiti. Međutim, ukoliko mislite da ćete se sa putovanja vratiti sa gomilom slika unutrašnjosti Velikog dvorca, grdno se varate, pošto je slikanje unutrašnjosti zabranjeno. Nemojte pokušavati da tajno slikate mobilnim telefonom, jer će vas bakica koja na stolici sedi u sali sigurno videti i samo ćete doživeti neprijatnost. Ipak, ukoliko ste u Peterhofu bili i želite da se podsetite kako izgleda unutrašnjost dvorca ili da na miru prošetate kroz neke od njegovih odaja, Jandeks karte će vam tu želju ispuniti..

Plava soba za prijem

Osim kroz prostorije Velikog dvorca, možete se prošetati i po Gornjem i Donjem vrtu.

Kapija Gornjeg vrta

Jedno je sigurno, letnja rezidencija ruskih careva u Peterhofu neće vas ostaviti ravnodušnim.