12.07.2016.
Nakon obilaska mesta iz romana Zločin i kazna nastavih dalje prema Bronzanom konjaniku. Ubrzo stigoh do Isakijevog trga koji se uz Dvorski i Senatski smatra jednim od centralnih gradskih trgova. Zbog spomenika istorije i kulture koji se na njemu nalaze uvek je na meti turista. Ni ovaj dan nije bio izuzetak.
Većina turista hrlila je da poseti Isakijevu sabornu crkvu koja svojom veličinom i izgledom predstavlja najimpresivniju građevinu na trgu. Crkva je podignuta u čast Isakija Dalmatskog i najveća je pravoslavna bogomolja u Sankt Peterburgu.
Prva crkva Svetog Isakija sagrađena je po nalogu Petra I ubrzo nakon osnivanja samoga grada. U njoj su se 1712. venčali Petar I i Katarina I Aleksejevna. Vrlo brzo se pokazalo da je crkva suviše mala za grad koji se brzo razvijao, pa je odlučeno da se demontira i da se sagradi druga crkva, svega 20-ak metara od obale. Kamen temeljac za drugu crkvu 1717. položio je lično Petar I. Ipak, ni ona nije bila dugog veka. Pošto se nalazila blizu obale, reka je vremenom potkopala temelj crkve pa je odlučeno da se ona demontira i sagradi nova, ovaj put dalje od obale. Izgradnja treće crkve započeta je 1768., a završena 1802. godine.
Međutim, vrlo brzo se ispostavilo da crkvu treba rekonstruisati, pa je 1809. za to objavljen konkurs. Pošto predstavljeni projekti nisu zadovoljili Aleksandra I, jer su predviđali izgradnju nove, a ne rekonstrukciju stare crkve, 1813. objavljuje se novi konkurs, koji je takođe bio neuspešan. Nakon toga, car 1816. nalaže španskom inženjeru Avgustinu Betankuru, koji je u to vreme radio na mnogim projektima u Sankt Peterburgu, da pripremi projekat preuređenja Isakijeve crkve. Betankur predlaže mladog francuskog arhitektu Ogista Monferana. Njegovi crteži dopali su se caru, pa Monferan 1818. godine sastavlja projekat, a 1819. otpočinju radovi. Crkva je osveštana 1858., a radovi su kompletno završeni 1864. godine.
Isakijeva crkva je izvanredan primer kasnog klasicizma, smatra se poslednjom građevinom u tom stilu. Dimenzije su joj impozantne: visine je 101.5 m, širine 97.6 m (sa portikama 113.3m), dok spoljašnji prečnik kupole iznosi 25,8 m. Na pozlatu kupole utrošeno je 100 kg dukatnog zlata. Sokla je ukrašena granitom, a zidovi mermernim blokovima sive boje. Unutrašnja površina iznosi više od 4000 kv. metara.
Spoljašnjost crkve ukrašava 112 monolitnih granitnih stubova različitih dimenzija i veliki broj skulptura. Na frontonu svakog portika se nalazi reljef.
Tokom Drugog svetskog rata crkva nije pretrpela veća oštećenja najverovatnije zbog toga što je njena kupola služila Nemcima kao orijentir prilikom bombardovanja. U podrumu tokom opsade čuvani su eksponati muzeja iz okoline Lenjingrada, Letnjeg dvorca Petra I, kao i Muzeja istorije grada.
Crkva je jedna od najposećenijih znamenitosti Sankt Peterburga. Tokom 2016. godine posetilo ju je 2.3 miliona turista čime je ostvaren prihod od 13.13 miliona dolara. Osim u raskoši interijera turisti mogu da uživaju i u pogledu koji se pruža sa 50 metara visokog vidikovca. Karte se mogu kupiti i onlajn.
Marinska palata
Isakijev trg smatra se glavnim administrativnim trgom, jer se u blizini njega nalazi Marinska (Marijina) palata (rus. Mariinskiй dvorec) u kome je smeštena Zakonodavna skupština Sankt Peterburga.
Palata je sagrađena 1844. godine po nalogu cara Nikolaja I. Predstavljala je svadbeni poklon za njegovu ćerku Mariju koja se 1839. udaje za vojvodu Maksimilijana od Lojhtenberga. Od 1845. bila je zvanična rezidencija knezova Lojhtenberskih u Sankt Peterburgu. Nakon prodaje državi 1884. godine u nju se smeštaju Državni savet i Komitet ministara Ruske Imperije.
Posle februarske revolucije 1917. zauzima je Privremena vlada Rusije koja funkcioniše do juna 1917. Nakon proglašenja Moskve za prestonicu 1918. jedno vreme služi kao kasarna Crvene armije. Kasnije se u nju razmeštaju različite ustanove, a od 1945. do 1991. u njoj zaseda Lenjingradski gradski savet.
Tokom Avgustovskog puča 1991. palata je bila centar otpora Državnom komitetu za vanredno stanje u SSSR-u i oko nje su se nalazile barikade.
Spomenik caru Nikolaju I
Na Isakijevom trgu, između Marijine palate i Isakijeve saborne crkve, nalazi se spomenik caru Nikolaju I. Svečano je otkriven 1859., pet godina nakon vladareve smrti. Ukupna visina spomenika iznosi nešto više od 16 metara, a statua konjanika 6 metara. Car je prikazan u paradnom mundiru gardijskog konjičkog puka. Pijedestal spomenika krase četiri alegorijske ženske figure koje predstavljaju „Snagu“, „Mudrost“, „Pravdu“ i „Veru“. Zapravo, glave figura su rađene prema portretima carice Aleksandre Fjodorovne i Nikolajevih ćerki Marije, Aleksandre i Olge. Na postamentu spomenika nalaze se četiri reljefa koji prikazuju značajne događaje iz careve vladavine.
Interesantno je da konjanička statua ima samo dva oslonca – zadnje noge konja zbog čega se spomenik u svoje vreme smatrao tehničkim čudom. Prilikom remonta je otkriveno da se u zadnjim nogama konja kao ojačanje nalaze metalne šipke. Upravo je ova neobična konstrukcija pomogla da spomenik „preživi“ sovjetsko vreme, jer se smatrao remek delom inženjerske misli, pa zbog toga nije uklonjen. Istu konstrukciju ima spomenik američkom predsedniku Endrjuu Džeksonu koji je podignut ispred Bele kuće 1852. godine.
Pokazivač vodostaja
Zbog mesta na kome je podignut Sankt Peterburg su kroz istoriju pratile česte poplave. U blizini Plavog mosta, na keju reke Mojke, 1971. postavljen je pokazivač vodostaja u obliku obeliska. Na njemu su označeni nivoi reke za vreme najvećih poplava koje su pogodile grad: 1824., 1903., 1924., 1955. i 1967. godine.
Poplava iz 1824. godine bila je najdestruktivnija. Nivo vode je bio više od četiri metra iznad nulte tačke.
Upravo tu poplavu pominje Puškin u svojoj poemi Bronzani konjanik.
Celu noć
S orkanom Neva je bitku bila,
Al napokon je izda sila,
I svlada je oluje moć…
A s jutra već po obalama
Provrvio je narod gust,
I divio se: voda sama
I pena divlja, talas pust.
To Neva, silnim vetrom gnana,
U pravcu tekla je suprotnom,
Potapala je razuzdana
Sva ostrva na putu svom.
I sve što orkan biva teži
Sve žešće Neva besni, reži.
Mahnitâ, vri, promeniv smer,
I odjednom ko divlja zver
Na grad se baci. U tom trenu
Sve bežat stade. Prostor
Opuste naglo – i, za čas,
U podrume svom snagom krenu,
Iz mrtvila kanale prenu;
Do pojasa, ko Triton gol,
U vodi stoji Petropol.
A.S. Puškin, „Bronzani konjanik“
Od Isakijevog nastavih dalje prema Senatskom trgu i spomeniku čoveku koga siroti Evgenije iz „Bronzanog konjanika“ krivi za gubitak svoje voljene Paraše.